ફૂલનો પવન લોચન મારે વાયો,
આકાશ ભરાય એટલી સુગંધ લાવ્યો.
કોઈ તરુ ના, કોઈ ના ડાળી, કોઈ ના ડાળખી, પાન;
ફૂલનો ફુવાર એટલો ફૂટે જેમ કવિનાં ગાન :
ફૂલનો સૂરજ હ્રદયે વાવ્યો, ફૂલનો વળી છાંયડો છાયો.
ફૂલની નદી, ફૂલનું તલાવ, ફૂલનું નાનું ગામ,
ફૂલનો દીવો, ફૂલહિંડોળો, ફૂલમાં ફોર્યા રામ;
કાળને સાગર જાત ડૂબી ત્યાં તરતાં ફૂલથી ફાવ્યો,
ફૂલનો પવન લોચન મારે વાયો.
Priyakant Premachand Maniyar was a Gujarati poet from Gujarat, India. He published seven collections of symbolic and imagist poetry, and was awarded the Sahitya Akademi Award posthumously in 1982 for Lilero Dhal, a collection of love songs about Radha and Kri…
View profile & all 12 Poems / Storiesએ લોકો પ્હેલાં કાપડના તાકા ભરી રાખે છેપછી જ્યારે ઉઘાડો માણસ ફાટી જાય છે ત્યારે
એ સોળ વરસની છોરી,સરવરિયેથી જલને ભરતી તોયે એની મટકી રહેતી કોરી.
ક્યાંકથીભૂલી પડી આવે હવા બસ; તૃણ નથી
શ્રાવણની સાંજનો તડકો ઢોળાયો મારા ચોકમાં,જાણે હેમનો સોહાયો હાર ગરવી તે ગાયની ડોકમાં.
શું કરો છો ભાઈ ! હ્યાં આ જિંદગીની ધૂળમાં ?આશના એકમ ઉપર મીંડાં ચડાવ્યે જાઉં છું;
